آنجا زندگی کردن جهنم نیست، آتش بیابان است. فراوانی زندگی که آنجا ماند، درختی وار.

باد، پرندگان، عرق، دست‌ها، فرقان، خشکسالی و تدفین. آیا ممکن است در بیابان ناپدید شد؟ توتورال روستایی است که پشت تپه‌هایش محو می‌شود. روستایی که سر برآورد و از زمین و حیواناتش، و از در امان ماندن، آموخت. بیابان پیوسته در حال تغییر است، درختان خشک می‌شوند، و آنان، مردان، به همراه حیواناتشان، ردپاها و حضورشان را با گذر زمان محو می‌کنند.