تصاویر روی کاغذ صورتی

در «تصاویر روی کاغذ صورتی» رودز زبان را به‌عنوان عاملِ شکل‌دهندهِ تبعیض‌های جنسیتی تحلیل می‌کند، نه به‌عنوان نشانهِ آن. او با بررسی شیوه‌هایِ درهم‌تنیدگیِ زبانیِ نسبتِ زنان به Nature و مردان به Culture می‌بیند که زبان چگونه این نسبت‌ها را بازتاب می‌دهد (به‌عنوان مثال، استفادهٔ مداوم از ضمایر مونث برای اشیای «طبیعی»). این فیلم می‌پرسد چگونه زیر فشارِ ستم زنان می‌توان بدون تقلید از همان بیان و زبانِ قدرتمندی که روابطِ قدرت را تعیین می‌کند، به آن پرداخت. با وجودِ ساختِ صدایِ زنان، فیلم روایت ندارد—در اینجا زمان هم شکسته می‌شود.