خط داستانی
فیلم ساختاریستی درباره ساختار روایی، «انترمِزُو» پنج ملودرام سینمایی را با ترکیب فصول موازی و همپوشانی زمانی به عنوان فرا روایی نبرده ژانر به نمایش می گذارد و با این حال مادامی که در دل یک ملودرام می ماند. فیلم های استفاده شده به ترتیب نمایشی عبارتند از گریگوری راتوف: اینترمِزُو (۱۹۳۹)، داگلاس سیرک: اینترلود (۱۹۵۷)، جان ام استال: وقتی فردا می آید (۱۹۳۹)، دیوید لیَن: تابستانی است (۱۹۵۵) و گوستاو مولاندِر: اینترمِزُو (۱۹۳۶)