پِرِ، اسْکوتِه، اولِی

دسامبر هزار و نهصد و نود یک. نیمی از عمر یک قرن ریل توا در ایستگاهی که بین برگانسا و میراندلا کار می‌کرد، به خاطر یک تصمیم سیاسی تعطیل شد. پانزده سال بعد، صدای سوت قطار در خاطره اهالی ترس-اوش-مونتس پژواک می‌یابد. این تصمیم توسعه کشور را قطع کرد و تفاوت‌های بین سواحل و داخل کشور پرتغال را افزایش داد، به گونه‌ای که پرتغال اکنون مرکزی‌ترین کشور در غرب اروپا است. اکنون قطارهایی که همچنان از دل دره آرام توا می‌گذرد، به‌خاطر سد تهدید می‌شوند که میلیون‌خطی از قدیم را که یکی از زیباترین خطوط راه‌آهن اروپا خوانده می‌شود، می‌بلعد. مردم ایستاده‌اند، منزوی، در تنها حوزه انتخابیه کشور بدون حتی یک مایل بزرگراه.