وادی بیابانی

ماهی، نقاشی‌گری آینده‌نگر، از پناه امن خانه خارج می‌شود و به واحدی مسکونی در ساختمانی صنعتی می‌پیوندد. با ترکیبی از دو دلبستگی به آینده و احتمالات، استقلال جدید او مزایا و معایب زندگی معاشی در محلهٔ هنرمندان و موسیقی‌دانان را به همراه می‌آورد، جایی که فشارهای زندگی — نارضایتی از دولت و تهدید اخراجی همواره وجود دارد — با دوزی از خوش‌بینی و شوخ‌طبعی تعدیل می‌شود. زیستگاه ماهی و همکارانش آنات کارگر نیست اما واحه‌ای از رویاها در بیابانی از واقعیت است، هرچند موقتی و آشفته.