در خوشی (نِگر)

طی بیش از هفت سال، کارگردان توماس هایزه پنج بازیگر جوان نمایش برلینی ۲۰۰۷ را دوباره می‌بیند و از آنها می‌خواهد زندگی روزمره‌شان را فیلم‌برداری کنند و امیدهایشان را بیان کنند؛ فیلم به صورت تکه‌تکه و غیرخطی است و محور تمرکز، سِوند جوان ۲۲ ساله است که به دلیل کارآموزی، خدمت دریایی، اخراج بی‌شرم و روابط ناموفق، با این باور که «هیچ چیز از این پس رخ نمی‌دهد»، نقطهٔ محوری این نگاهٔ بلندمدت می‌شود