خط داستانی
بسیاری از فیلمهای من شامل طنز هستند، اما برخلاف آثار قبلی، لذت چوپان سعی دارد به طور مستقیم به مشکل طنز بپردازد و به ادراک بیننده از خود فیلم اشاره کند. این فیلم عمدتاً به این موضوع میپردازد که چگونه زمینه، خوانش اطلاعات را تعیین میکند. از آنجا که بیانیههای فیلم بین جدیترین موضوعات (بهویژه بررسی جنبههای خطرناکتر طنز) و کاملاً بیمعنی نوسان میکنند، با نقاط تغییر واضح، زمینه اغلب مبهم است. امیدوارم این استراتژی هم به اعتبار بیانیههای «جدی» و هم به هر اثر قابل پیشبینی «طنز» لطمه بزند. جان اسمیت، ۱۹۸۴
