رابرت وایز

رابرت ارل وایز (زاده ۱۰ سپتامبر ۱۹۱۴ – درگذشته ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۵) یک تدوین‌گر جلوه‌های صوتی، تدوین‌گر، تهیه‌کننده و کارگردان آمریکایی بود. او برنده جوایز اسکار بهترین کارگردانی برای صدای موسیقی (1965) و داستان وست ساید (1961) و همچنین نامزدی بهترین تدوین فیلم برای شهروند کین (1941) و بهترین فیلم برای سنگریزه های شنی (1966) شد.

از دیگر فیلم های او می توان به Born to Kill اشاره کرد. مقصد Gobi; هندنبورگ؛ Star Trek: The Motion Picتوره روزی که زمین از حرکت ایستاد. Run Silent، Run Deep. سویه آندرومدا؛ راه اندازی؛ The Haunting; و بدن قاپ. دوره کاری وایز از دهه 1930 تا 1990 را در بر می گرفت.

ویز که اغلب در تضاد با کارگردانان «مؤلف» معاصری مانند استنلی کوبریک بود که تمایل داشت «نگاه» کارگردانی متمایزی را به یک ژانر خاص ارائه دهد، مشهور است که وایز به داستان خود (گاهی اوقات به استودیو اختصاص داده شده) اجازه داده است تا سبک را دیکته کند. منتقدان بعدی سمانند مارتین اسکورسیزی به گسترش این شخصیت‌پردازی ادامه داد، و اصرار داشت که علی‌رغم تمرکز بدنام ویز بر کمال سبکی در محدوده ژانر و بودجه، انتخاب موضوع و رویکرد او همچنان برای شناسایی وایز به عنوان یک هنرمند و نه صرفاً یک صنعتگر عمل می‌کند. رویکرد وایز به هر وسیله‌ای برای او به‌عنوان کارگردان در ژانرهای مختلف فیلم سنتی موفقیت انتقادی به ارمغان می‌آورد: از فیلم hor.از رور تا نوآر تا وسترن تا فیلم های جنگی تا علمی تخیلی، موزیکال و درام، با تکرارهای فراوان در هر ژانر. گرایش وایز به سمت حرفه‌ای بودن منجر به درجه‌ای از آمادگی شد که اگرچه اسماً به دلیل محدودیت‌های بودجه استودیو ایجاد می‌شد، با این وجود هنر فیلم‌سازی را پیشرفت داد و نتیجه آن فیلم‌های برنده اسکار بسیاری بود. رابرت وایز در سال 1998 جایزه AFI Life Achievement Award را دریافت کرد.

 

توضیحات بالا از ویکی پدیامقاله رابرت وایز، با مجوز CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکت کنندگان در ویکی پدیا.